Taganga, Colombia
Where I stayed
Casa D’Mer
We namen een mini busje richting Taganga, van waaruit we de 5-daagse trekking naar de verloren stad (Ciudad Perdida) zouden starten. Om te vermijden dat we weer eens ter plaatse zouden moeten gaan zoeken naar een hotel hadden we eens op voorhand geboekt. Aangezien we dan moeten uitgaan van reviews en enkele foto’s op internet is het altijd afwachten of we goed gekozen hebben. En deze keer hadden we zeer goed gekozen.
Bij aankomst werden we meteen zeer hartelijk ontvangen en ook onze kamer was gezellig en superproper. Ze hadden ook nog eens een leuk dakterras met een prachtig uitzicht op de zee. Aangezien het al avond was kregen we meteen ook goeie raad voor restaurants en aten we heel lekker en toch goedkoop. Ze hadden ons op voorhand al gewaarschuwd dat dit het soort zeedorpje is waar je wil blijven hangen en van zodra we er waren begrepen we waarom. Het enige dat heel grappig is aan de Carraibische kust is dat er nergens warm water is (behalve in de echt chique hotels). In Cartagena was het al zo en nu opnieuw. Echt koud is het water niet maar het is toch altijd even moed verzamelen om je haar zo te wassen (zeker voor Steven 
). Maar het went gelukkig snel en het is overal zo tropisch warm dat het feitelijk zelf deugd doet. Na een nachtje zalig goed geslapen te hebben kregen we superlekker ontbijt (muesli met yoghurt en verse banaan, een koffie en een kommetje verse fruitsla). We gingen naar het strand en boekten onze trekking naar de Ciudad Perdida. Na wat reviews te lezen kozen we voor Expotur. De prijzen zijn in de 3 reisagentschappen hetzelfde maar we hadden zeer goede reviews gelezen over Expotur. De rest van de dag genoten we voor het eerst in deze reis van een dagje aan het strand.
We werden de dag erop om 9u opgehaald voor de start van de trekking. Eerst was het 2 uur rijden met de jeep naar het startpunt. Dit was zonder twijfel de hobbeligste rit van ons leven. Al hobbelend leerden we onze groep kennen: onze gids Miguel (23 jaar, vol enthousiasme maar blijkbaar doodmoe want hij slaagde erin te slapen terwijl hij met zijn hoofd overal tegenbonkte), het argentijnse koppel Estefania en Agustin en de Nederlander Jaap. Eens aangekomen kregen we een lekkere sandwichlunch en vertrokken we voor de tocht. De eerste dag begon heel rustig. We deden een heel stevig klim maar die werd mooi afgewisseld door pauzes waarbij we vers fruit kregen en door een leuke zwempartij in de rivier. Intussen was er nog een sympathiek Argentijns koppel bijgekomen, Tamar en Ezequiel en hun gids Daniel die de rest van de tocht met ons zouden doen. Daniel was vrij stil maar met Miguel hadden we meteen veel plezier. Zo leerde hij ons kennis maken met de appelsien-limoen, zuuuuurr!! Onderweg stopten we af en toe om te genieten van het prachtige landschap, en leuke activiteiten, zoals “free-diving” (langs een touw zo diep mogelijk zwemmen op eigen zuurstof), en cliff-jumping van rotsen tot 9 meter hoog. Overal hoorde je: “Beautiful”, “Woow”, “Amazing”… en Agustin gooide er doodleuk een “Terrible” tussen. Iedereen keek hem verbaasd aan, maar bleek dat “terrible” in’t Spaans heel positief is. De rest van de reis bleven we deze quote gebruiken als we iets prachtig zagen, wat elke keer weer hilariteit teweeg bracht.
Na die eerste wandeling dachten we allemaal dat het een lichte wandeltocht zou worden vergeleken met de inca-trail maar we zouden die mening achteraf toch nog wat herzien. In onze eerste camping leerden we ook Miguel zijn vader, Luis, kennen die de kok bleek te zijn. Het eten was echt elke dag weer fantastisch. De eerste nacht sliepen we in hangmatten, althans dat probeerden we, het was echt zoeken om goed te liggen, het was ook nogal koud maar vooral, er zaten er paar hele erge snurkers in de groep. Feitelijk hebben we bijna niet geslapen die nacht. De volgende dag was een vrij zware wandeling maar rond 1u waren we alweer op de 2de camping. Deze keer zouden we gelukkig in bedden slapen . Intussen had Inge wel weer een ferme muggenaanval gehad dus haar benen begonnen er stillaan vreselijk uit te zien. De derde dag was heel zwaar, eerst 3 uur klimmen, dan lunch en dan gingen we naar de Ciudad Perdida. In alle reisgidsen maken ze je zo bang voor de 1200 trappen die je omhoog moet om in de stad te komen maar dat was echt niet erg vergeleken met andere stukken van de wandeling. Het waren uiteindelijk maar kleine trapjes. Het was een interessant bezoekje aan deze prachtige archeologische site. De stad bestaat uit talrijke platformen en trappen, bedekt door een laag mos die het echt iets mysterieus geven.
Omdat we de stad al op dag 3 bezocht hadden mochten we eens ietsje langer slapen (tot 7.30u!) de volgende ochtend en daarna begonnen we de terugtocht. We verschoten er soms van hoeveel heuvels we wel hadden gedaan de voorbije dagen. De 4de dag was de zwaarste maar zelf de 5de en laatste dag was veel zwaarder dan verwacht.
En het avontuur duurde tot we terug in Taganga waren want de jeep die ons terugbracht had problemen met de motor en we moesten zelf uitstappen omdat hij niet meer boven geraakte op een heuvel. Gelukkig hebben ze het daarna kunnen oplossen en konden we al hobbelend weer terug naar ons hotel. ’s avonds gingen we met de volledige groep, inclusief Miguel en Luis iets eten. Luis dronk die avond de eerste mojito in zijn leven! We bleven uiteindelijk nog 2 dagen om te bekomen en te genieten van zon, zee, strand, cocktails met onze leuke nieuwe vrienden.
———
We took a minibus towards Taganga, from where we would start the 5-day trek to the Lost City (Ciudad Perdida). In order to avoid having to walk around looking for a hostel again we booked one in advance. This way you’re never sure if you made a good choice but this time we choose really well.
On arrival we were immediately warmly welcomed and our room was cozy and very clean. They also had a nice roof terrace with a stunning vieuw on the sea. As it was already evening we got some good advice for restaurants and we ate very tasty and yet cheap in Restaurant ‘Bitacora’. They had already warned us in advance that this is the kind of beach village where you want to stay longer then planned and as soon as we arrived, we understood why. The only funny thing about the whole Carribean coast in Colombia is that there is no hot water (except in the really expensive hotels). The water isn’t really cold but we always need some courage to wash our hair (especially Steven ). But luckily you quickily get used to it and with the tropical temperatures in this area it even feels good. After a very good night of sleep we got a delicious breakfast (muesli with yoghurt and fresh banana, coffee and a bowl of fresh fruit salad). We went to the beach and booked our trek to the Ciudad Perdida. After reading some reviews we decided to go with Expotur. Prices are the same in the 3 travel agencies but we had read very good reviews about Expotur. The rest of the day we enjoyed, for the first time in this journey, of a day at the beach.
The next day we were picked up at 9 am for the start of the trek. First it was two hours driving by jeep to the starting point. This was undoubtedly the most bumpy ride of our lives. In the jeep we got to know our group: our guide Miguel (23 years, full of enthusiasm but apparently exhausted because he managed to sleep while his head was bumping againt the car the whole time), the Argentinean couple Estefania and Agustin and the Dutchman Jaap. Once there we got a nice sandwich lunch and then left for the trip. The first day began quietly. We did a very steep climb but we had a lot of breaks where we got fresh fruit and did a nice swim in the river. Meanwhile another fun Argentinean couple, Tamar and Ezequiel joined our group toghether with their guide Daniel. They would stay with us the rest of the trip. Daniel was fairly quiet but with Miguel we had a lot of fun right away. He taught us about the orange-lime, souuurr and did lots of fun activities as letting us jump in the river from a cliff of 9 metres high. We stopped occasionally to enjoy the beautiful scenery. Everywhere you heard “Beautiful”, “Woow”, “Amazing” … but suddenly Agustin said “Terrible”. We all looked at him in ashtonisment, but then Estefania explained that “terrible” in Spanish is meant very positive. The rest of the trip we kept this quote when we saw something wonderful, which made us laugh every time.
After that first walk we all thought it would be a an easy hike compared to the Inca trail, but afterwards we did change our mind. In our first campsite we got to know Luis, Miguel’s father and our cook for this trip. He cooked fantastic every day. The first night we slept in hammocks, or so we tried, it was really difficult to find a good position to sleep, it was pretty cold but the biggest problem were a few really bad snorers in the group. In fact, we hardly slept that night. The next day was a pretty tough hike but around 1 am we arrived already at the second site. This time we could sleep in a bed. Meanwhile, Inge had been attacked by many mosquitos so her legs began to look awful.
The third day was very hard, climbing more then 3 hours in the morning, then lunch and then we went to the Ciudad Perdida. In all the guidebooks they make you so afraid of the 1200 steps up to get into the city but it really was not that bad compared to other parts of the hike. It were many but small steps. It was an interesting visit to this magnificent archaeological site. The town consists of several platforms and stairs, covered by a layer of moss that gives it something mysterious. As we visited the the city on the 3rd day already we could even sleep a bit longer (until 7.30am!) The next morning and then we began to return. It was the same way back and we were surprised how many hill we had gone up and down the days before. The fourth day was the toughest but the fifth and last day was also much heavier than expected. And the adventure didn’t stop until we were back in Taganga. The jeep that brought us back was having problems with the engine and we had to get out because he wasn’t able to drive up a hill. Fortunately, they were able to solve it and we could just bump back to our hotel. That evening we went with the whole group, including Luis and Miguel for dinner. Luis drank the first mojito in his life that night!
The 2 following days we spend recovering by enjoying the sun and the sea at the beach with a cocktail and our great new friends.
from: http://blog.travelpod.com/travel-blog-entries/esteban.y.inga/1/1328057076/tpod.html
